پنجشنبه، مهر ۱۵، ۱۳۸۹

Llosa

finally, finally, finally!
I can't be any happier.

یکشنبه، مهر ۱۱، ۱۳۸۹

برای وقتی پیر شدیم

تراسِ دو متری خانه‌ي شتوتگارت. زمستان پارسال.
شدم مثل آدم‌های هفتاد ساله، این‌قدر که نقش گذشته پررنگ شده توی زندگی‌م. - چه ده سال پیش، چه دوماه پیش-

شنبه، مهر ۱۰، ۱۳۸۹

ناپل از تراس خونه

دلم تنگ شده برای ناپل. برای تراس خونه‌ی ناپل. برای این‌که هر روز هر روز حتمن با دقت نگاه کنیم  تا ببینیم غباری بالای وزوو دیده می‌شه یا نه،‌ اگر آره، دوده یا ابره.
زندگی‌ ناپل برای من ایدیال تایپ(نمونه‌ی آرمانی؟) خوش‌بختی‌ای بود که به کار آدم نمی‌آد. خوش‌بختی و آرامشی که آدم کوفت‌ش می‌شه این‌قدری که هر لحظه می‌ترسه یه چیزی سربرسه و ازش بگیردش، این‌قدری مطلق‌ه که ترسناک‌ می‌شه. همه‌ش فکر می‌کنی خبر بد پس کی‌ می‌رسه، چون می‌ترسی خبر بد هم مثل خوش‌بختی‌ه در اوج باشه. در اوج بود.
اول نتیجه‌ی انتخابات و بعد بیست و پنج خرداد. چمدان‌م رو بستم آمدم ایران به خیال این‌که همه‌چی درست می‌شه و همان تابستان برمی‌گردم ناپل. اما بر نگشتم. یادتونه که آدم احساس می‌کرد مهمه که تابستان بعد از انتخابات ایران باشه، حتی احساس می‌کردیم اگر یه روزی نباشیم حتمن همون روز اتفاق مهمی می‌افته.
صاحب‌خونه‌‌ام  امروز زنگ زد ببینه من اصلن می‌خوام اون یکی چمدان و وسایل‌م رو یا نه. دلم تنگ‌شده برای ناپل اما دیگه از این شهر می‌ترسم.

دوشنبه، شهریور ۲۲، ۱۳۸۹

Borscht

هر روز یه غذای جدید، یه مزه‌ی جدید کشف می‌کنم. زندگی واقعن چه خوشی‌های کوچکی دارد و من با محافظه‌کاری‌م در مزه‌ها خودم رو سال‌ها ازش محروم کرده‌ بودم. این پنج، شش سالی که دست از محافظه‌کاری برداشته‌ام انگار زندگی جدیدی را شروع کردم. اولین مزه‌ی جدیدی که به‌ش تن دادم بُرش بود. 
انگار که این راه ته نداره. این هفته یک نوع پنیر کشف کردم که باعث شده فکر کنم تا وقتی این پنیر رو توی خونه داشته باشم هیچ چیز دیگه‌ای مهم نیس توی دنیا.

شنبه، شهریور ۲۰، ۱۳۸۹

یک روز معمولی- یک

پارسال زمستان- یا پاییز یا بهار، توی شتوتگارت زمستان از اوت شروع شد تا مارس- به آقای نویسنده قول دادم که یک روز از روزهای معمولی زندگی‌م را کاملن توصیفی و سر راست بنویسم. اما ننوشتم،‌ بهانه‌ام این بود که خیلی سخت است، چون زندگی‌م خیلی پر تنش است و هیچ روزی را نمی‌توانم معمولی توصیف کنم. الان می‌توانم، چهار ماه است که می‌توانم یک روز معمولی زندگی‌ام را توصیف کنم. بعد از چهار سال زندگی پرتنشی که هر روزش اتفاقی می‌افتاد که می‌توانست برنامه‌ی کل زندگی‌ام را تغییر دهد و خیلی‌هاشان واقعن هم تغییر دادند. دو سال از این چهار سال را بی‌صبرِ‌ همین روزهای تکراری بوده‌ام.
یک روز معمولی ِ منِ این چهار سال را توصیف کنم؟ حرکت براونی. با همه‌ي ویژگی‌های‌اش. مشخصن نامنظم و تصادفی- جای لوییس خالی هر بار که به هر دلیلی می‌گویم تصادفی بگوید تصادفی در کار نیست. من توی این چهار سال اندازه‌ی ده سال زندگی‌کرده‌ام و الان I hand it down دیگر نمی‌توانم روزهای غیر معمولی زیادی توی زندگی‌م داشته باشم.

شنبه، شهریور ۱۳، ۱۳۸۹

پنجشنبه، شهریور ۱۱، ۱۳۸۹

آستانه‌ی مصالحه

من خیلی آدم سازش‌کار و واقعن اهل مصالحه و کامپرومایز  ی هستم؛ اما جشن فارغ‌التحصیلی و مراسم گرفتن مدرک‌ و اون لباس‌های مسخره اصلن دیوانه‌ام می‌کنه. یعنی سطح مصالحه در حدیه که خودم رو نمی‌بخشم اگر به‌ش تن بدم. توی ایران مجبور نبودیم نرفتم، این‌جا تقریبن مجبورم، مگر این‌که تن بدم به تخریب جدی روابط با چهارتا استادم. می‌گن از دو تا کشور دیگه پا نشدیم بیایم که تو بگی افتخار و شکوه آکادمی رو قبول نداری پس شرکت نمی‌کنی.

واقعن الان ژرالدین رو می‌فهمم که حاضر نیست تن به مراسم عروسی و یا پروسه‌ي قانونی ازدواج بده. یعنی هر چی ما به‌ش می‌گم بابا فان‌ه، به خاطر مامان و بابات و به خاطر و ما این حرف‌ها. هی می‌گه از حدود توانایی مصالحه‌ی من خارج‌ه. من به‌ش می‌گفتم دیگه این رفتار تو بعد از این همه اصرار اطرافیان‌ت یه حالت پیشرفته‌ای از دگماتیسم‌ه. اما الان می‌فهمم‌اش. می‌فهمم که همون‌قدر که من از آکادمی به عنوان یه نهاد glorious متنفرم، اون‌م از مراسم ازدواج و ثبت رسمی رابطه و خانواده به عنوان یه نهاد مقدس متنفره و فکر می‌کنه رعایت‌ سنت‌ها کمک‌ می‌کنه که این نهادها شکوهمند باقی بمونند.

یادم نمی‌آد آخرین باری که به این آستانه رسیده بودم کی بود.

یکشنبه، شهریور ۰۷، ۱۳۸۹

to be deleted...

دوشنبه، مرداد ۲۵، ۱۳۸۹

مسافر؟

امروز به یه نتیجه‌ی مهم برای خودم رسیدم، آدم از روزی که شروع کنه از دلتنگی حرف زدن(برای سرزمین مادری یا  کلن هر جایی و آدم‌هاش)، یعنی تن داده به مهاجرت. اگر نه آدم معمولی دل‌ش که تنگ بشه پا می‌شه می‌ره، حالا یا کلن یا برای دیدن؛ آدم مهاجر هست که یاد می‌گیره به جای این‌که هربار دلش تنگ شده بره، شروع کنه به حرف زدن ازش، چون ته دل‌ش می‌دونه یه بار و دوبار نیست که هر وقت دلش تنگ شد بره، یه عمره.
من اما به مهاجرت نمی‌خوام تن بدم؛ مهاجر نیستم. همه‌ی عمرم رو هم اگر این‌ور و اون‌ور زندگی کنم مهاجر نخواهم بود چون توی ذهن‌م این‌طوری نیست. دلیلی که من الان شیراز زندگی نمی‌کنم اینه که می‌خوام جاهای دیگه هم زندگی کنم، دلیل‌ش این نیست که اون‌جا رو دوست نداشتم یا دیگه نتونستم یا توی ترازو وزن‌ش کم‌تر بوده... چی می‌گن به آدمی که مهاجر نیست اما توی شهر خودش زندگی نمی‌کنه؟ مسافر؟
اینه که من دیگه از دلتنگی نه می‌نویسم و نه حرف می‌زنم، دلم‌ اگر تنگ بشه پا می‌شم می‌رم. دست کم هر کی ندونه منی که هیچ وقت تا قبل از این بیش‌تر از دو-سه ماه دور نبودم، ‌می‌دونم که سخت نیست، می‌دونم که دور نیست. اصلن هیچ راهی دور نیست. بعدهاش رو نمی‌دونم اما الان دورترین جا‌یی که کسی رو دارم  اون‌جا که دلم براش تنگ بشه هند‌ ه. چند ساعت راهه مگه؟ قیمت بلیط‌ش مگر چقدره؟ این‌که آدم تن نده به جریان تکراری زندگی، که رولوشنری رود ش رو یادش نره از یه وقتی به بعد می‌شه یه یه جنگ روزمره. مسلمن توی بیست سالگی انقلابی بودن اصلن کار سختی نیست، سختی‌اش از وقتی شروع می‌شه که توی سیستم جا افتادی، از سیستم تغذیه کردی، به‌ش وابسته شدی و در نتیجه باید به قواعد نانوشته‌اش تن بدی؛ اصلی‌ترین قاعده‌ی نانوشته‌ی هرسیستمی هم محافظه‌کاریه، اما این حس بی‌خانه‌گی و دربه‌دری که من دارم باید یه جایی برام یه سودی داشته باشه دیگه. امروز توی مترو برای خودم لیست کردم که باید کجاها برم. شیراز اولی‌شه مسلمن.

پنجشنبه، مرداد ۲۱، ۱۳۸۹

This is sad

Being capable of leaving everything behind is a quality I lost...

پنجشنبه، مرداد ۱۴، ۱۳۸۹

solitudine

اگربتونم از این چاله‌ي نخوندن و ننوشتن در بیام، به خودم قول دادم که نذارم دیگه هیچ‌وقت توش بیافتم. مواظب باشم از کنار چاله رد بشم. نمی‌خوام پا جای مامان و بابا بذارم که هنوز با حسرت حرف می‌زنند از این‌که از یه روزی به بعد دیگه نخوندند و ننوشتند یا نتونستند که بخونند و بنویسند. 
می‌دونم راه درآمدن از چاله چیه: تنهایی( از نوع  solitude و نه lonliness) به خودم دو ماه وقت دادم، باید به دستش بیارم دوباره.

شنبه، تیر ۱۹، ۱۳۸۹

اگر کسی از طریق وبلاگ من رو می شناسه و بهم ایمیل زده و جواب ندادم از همین جا اعلام می‌کنم که صندوق ایمیل‌هام این‌‌قدر پر شده که جرات نمی‌کنم به این زودی سراغ‌ش ببرم. ببخشید به خاطر تاخیر. می‌دونم بالاخره می‌خونم‌شون اما باید اول ترس‌ام بریزه  از حجم ایمیل‌های نخوانده و خیال‌ام راحت باشه که چند ساعت پشت سر هم وقت دارم برای جواب دادن.

جمعه، تیر ۱۸، ۱۳۸۹

خرگوش

بلیت سمرقندم را برای سه ماه دیگه از الان رزرو کردم. در پوست خودم نمی‌گنجم- مثل برادران رایت-
دوباره باور کردم که از این شاخه به اون شاخه پریدن هم ممکنه جواب بده. چهار سال پیش می‌خواستم چهارسال بعد دقیقن با همین شرایط برم سمرقند. فکر می‌کنم هیچ راه برنامه‌ریزی شده‌ای نمی‌تونست با این دقت به سمرقند ختم بشه، انگار راهش همین بی‌راهه‌هایی بود که توی این چهار سال رفتم.
برخلاف قواعدشون بلیت یک‌سره برای خودم گرفتم، آدم که کف دستش رو بو نکرده  شاید بخواد اون‌جا بمونه.

پنجشنبه، تیر ۱۰، ۱۳۸۹

I would like to share with you the concluding remarks

در راستای دنبال نقاط منفی زندگی در حال حاضرم گشتن، دوست دارم نتایج را با مخاطب عام-سلام روزهای روزنامه‌نگاری- در میان بگذارم.(سلام نامه‌های اداری این روزها)
۱. میل به کتاب خواندن ندارم و نمی‌خوانم و این باعث شده احساس کنم دارم توی مرداب فرو می‌روم.
۲. با این‌که میل به نوشتن دارم نمی‌نویسم چون فکر می‌کنم اصولن حرف نگفته‌ای در دنیا وجود ندارد.
۳. از کار سو استفاده می‌کنم برای تنبلی ذهنی، به هیچ چیز فکر نکردن و سرم را زیر برف کردن.
۴. حذف آدم‌ها شدت بیش‌تری پیدا کرده. بیش‌تر از همیشه سلکتیو شده‌ام و برای اولین بار توی زندگی‌م می‌ترسم که نتیجه‌ی این حذف و سلکتیو بودن، همان‌طور که همه می‌گویند خطرناک باشد.
۵.کنترل زندگی عاشقانه‌ام از دستم خارج شده و باز برای اولین بار از این وضعیت نگرانم.
۶.در فرانسه احساس نمی‌کنم که توی یک کشور خارجی هستم و این باعث می‌شود به قدر کافی تلاش نکنم برای این‌که بفرستندم ایران.
۷. دلتنگی ذهن‌م را خسته و خسته‌تر می‌کند و تعداد کشورهایی که با شنیدن اسم‌شان و دیدن‌شان روز نقشه از دلتنگی بغض می‌کنم بیش‌تر شده. احساس می‌کنم اگر یک سنگ صبور- سنگ صبور واقعی، از همان سنگ‌های که توی هند پیدا می‌شود- پیدا نکنم، به زودی خودم می‌شکنم.


پ.ن: چهارسال پیش وقتی بابا آمده بود تهران برای دفاع پایان‌نامه، یک روز همین‌‌طوری که  نشسته بود  رو به قفسه‌های کتاب‌های‌م و داشت روزنامه‌اش را می‌خواند. گفت می‌دانی چیه سارا، آرزو دارم یک ماه بمانم یک‌جا، هیچ کاری نکنم و فقط کتاب بخوانم. گفتم ئه خوب همین جا بمانید، گفت مساله این نیست، مسآله آرامش ذهنی از دست رفته است. آن وقت نمی‌فهمیدم منظورش چیست، چون خودم نه ماه بود که به جای پایان نامه‌نوشتن روزی هجده ساعت توی خانه مانده بودم و کتاب خوانده بودم.  از آن وقت همیشه توی ذهن‌م بود که یک‌جوری برای بابا این فرصت را به وجود بیاورم که یک ماه جایی باشد که هیچ دغدغه‌ای نداشته باشد و یک عالمه کتاب هیجان انگیز هم باشد تا بخواند. تا حالا که چند ماهی است خودم توی آن وضعیت افتاده‌ام.
 شما فکر می‌کنید من را اگر بگذارند توی یک جزیره آرامش با یک عالمه کتاب هیجان انگیز ، شروع می‌کنم به خواندن؟ نه. حواسم را به هر چیز کوچکی که دستم بیاید پرت می‌کنم، نکند که با خواندن ذهن‌م مجبور شود به فعالیت بیافتد. فکر می‌کنم دلیل‌اش هم افزایش سن است. حالا بعضی‌ها چهل سالگی می‌رسند به این‌جا بعضی‌ها شصت سالگی، بعضی‌ها هم زودتر.

دوشنبه، خرداد ۳۱، ۱۳۸۹

ارگ بخارا

برای پرزنتیشن‌ام باید بیست‌تایی عکس انتخاب کنم از بخارا. مساله اینه که عکس‌هایی که داریم مال یه ماموریت پارسال‌ه که توش عکس‌های سمرقند و بخارا قاطی شدند. الان سه ساعته که پای کامپیوتر دارم با کمک حافظه‌ام، دیده‌ها، خوانده‌ها و شنیده‌ها عکس‌های سمرقند و بخارا رو از هم جدا می‌کنم. باورم نمی‌شه که همه‌ش رو یادمه، قدم به قدم. لحظه به لحظه، کوچه به کوچه. حتی ترک‌های مدرسه‌ها و مسجدها. کاشی‌های ارگ بخارا رو تشخیص می‌دم.( البته این‌یکی دلیل‌ش اینه که کاشی شکسته جمع می‌کنم، دیدین این جاهای تاریخی همیشه بازسازی به‌راهه؟ اونا کاشی‌های قدیمی رو دور می‌ندازن که جدید جایگزین‌ش کنند، از توی دور ریخته‌هاشون می‌شه جمع کرد. به همین راحتی کاشی هفت‌صدساله دارم. حتی کاشی دو هزار ساله شهر پمپی)
لذت این چند ساعتم از کار وصف ناشدنیه. انگار که دوباره توی بخارا راه برم.

جمعه، خرداد ۲۸، ۱۳۸۹

سروناز‌


خانمی که برای سمرقند باهاش نامه نگاری می‌کنم، اسم‌ش صدبرگ‌ه.
منشی‌‌شون توی تاشکند اسم‌ش سروناز‌ ه.
صبح‌ها که میام روزم‌ رو خوش می‌کنند این اسم‌ها توی فرستنده‌های ایمیل. با این که ایمیل‌هاشون همیشه پر از خبر‌های بد ه و مانع و مشکل و دست‌انداز.

چهارشنبه، خرداد ۲۶، ۱۳۸۹

بالاخره امروز

UK apologizes for Bloody Sunday killings 

سه‌شنبه، خرداد ۲۵، ۱۳۸۹

چند روز مانده به اولین گاز اشک‌آور؟

 اینجا هوا هنوز خنک است، آدم‌ها هنوز کت و چکمه می‌پوشند اما من بوی گاز اشک‌ آور را حس می‌کنم. کی باورش می‌شود که گاهی حتی با تصویرهای توی ذهن‌ام گلوی‌ام می‌سوزد و سرفه می‌کنم. صورت‌ام از گرما و آتش ضد گاز اشک‌آور داغ می‌شود. توی زندگی بی‌ تاریخ و تقویم من، سالگرد‌ها این‌طوری می‌آیند، حتی گاهی چند روز پس و پیش، چند روز مانده به اولین گاز اشک‌آور؟

پنجشنبه، خرداد ۰۶، ۱۳۸۹

content

 دل‌خوشی‌های خیلی کوچکی دارم این‌روزها که حال‌‌ام رو خیلی خوب می‌کنه، مثل کتاب بی‌نظیری که در مورد کارم پیدا کردم، مثل بچه‌های نیمه‌‌شب که آقای نویسنده داده به‌ام و صبح به امید خوندن‌ش توی راه از خواب بیدار می‌شم و مثل ستاره که  برای دو هفته این‌جاست. شب‌ها کنار ستاره خوابم می‌بره و فقط آدم‌های کمی هستند که بدونند ستاره برات لالایی بندری بخونه تا بخوابی یعنی چی. می‌بینید من همیشه هم نق نمی‌زنم، اما می‌دونم که هنوز دل‌خوشی‌هام مزه‌ی تلخ قناعت می‌ده، مال دل‌تنگی‌ه.

یکشنبه، خرداد ۰۲، ۱۳۸۹

زودت ندهیم دامن از دست

این‌طوری هم نیست که همیشه تقویم را نگاه کنی و ببینی چه روزی است تا یادت بیاید که سال‌روز ِ چیست. مخصوصن برای من‌ای که نه تقویم فارسی دارم و نه این‌روزها اینترنت- اگر بروم توی راه پله‌های بیایستم سیگنال اینترنت صاحب‌خانه که طبقه‌ي اول‌ است به‌ام می‌رسد-
گاهی وقت‌ها برعکس است. امروز صبح بیدار می‌شوم، الکی پر هیجان‌م، دیشب با گریه رفتم توی رختخواب و حالا صبح فکر می‌کنم دنیا را می‌شود تغییر داد. امیدوارم، آواز می‌خوانم، دل‌شوره‌ي خوب دارم، فکر می‌کنم باید بروم جایی چیزی را امضا کنم. حس تصمیم گرفتن دارم. اول به این فکر می‌کنم بروم پی اینترنت، یا بقیه انواع کاغذبازی فرانسوی اما یادم می‌آید یک‌‌شنبه است. یک ساعت طول می‌کشد لباس انتخاب کنم، لباس می‌پوشم، آرایش می‌کنم، رادیو گوش می‌کنم و می‌ایستم تک و توک آدم‌های توی خیابان را نگاه می‌کنم. نفس عمیق می‌کشم، شده‌ام مثل آدم‌های خوشحال توی فیلم‌ها. سر صبح برای خودم مارتینی می‌ریزم با آناناس و کیوی. این ‌کارها از من این روزها خیلی بعید است. اس ام اس می‌گیرم که یک‌شنبه‌ها صبح خیلی سخت‌تر است. معمول‌اش این است که دوباره دل‌تنگ شوم، جواب بدهم که من هم، اما به جاش لبخند می‌زنم و فکر می‌کنم دوری که چیزی نیست وقتی می‌شود دنیا را تغییر داد.
روی تقویم موبایل‌م می‌بینم برای امشب خودم یادداشت گذاشته‌ام که شب به سارا ت که فردا تولدش است زنگ بزنم و...تازه می‌فهمم این حال‌ام از کجا آب می‌خورد. دلیل دل‌شوره و دل‌خوشی و دل‌هره‌م را پیدا می‌کنم. آخرین باری که واقعن فکر می‌کردم دنیا با قدم‌های کوچک ما تغییر می‌کند دوم خرداد بود. اقتضای سن، خاتمی، رأی اولی. تا سال قبل‌اش می‌خواستم رییس‌جمهور شوم و مدل آرمانی‌م هم مارگارت تاچر بود.  خاتمی که آمد فکر کردم خب رییس‌جمهور شدن واجب کفایی است و دیگر نخواستم رییس‌جمهور شوم.
دوم خرداد یاد من می‌اندازد که چه روزهای خوبی توی زندگی‌ جمعی‌مان داشته‌ایم، نمی‌دانم شاید برای آن‌هایی که روزهای قبل از انتخابات هشتاد و هشت ایران بوده‌اند، آن روزها جایگزین دوم خرداد شده باشد، اما توی ذهن من خرداد هفتاد و شش را هنوز با هیچ چیزی نمی‌شود عوض کرد.
عصر جمعه دوم خرداد، بابا و مامان را وادار کردیم بروند رأی بدهند، گفتند نمی‌روند توی مسجد رأی بدهند، یک ساعت پیاده رفتیم تا برسیم به یک مدرسه. صبح روز بعد، ساعت هشت و پای صبحانه مطمئن شدیم ما برده‌‌ایم. این شد که هنوز هم بعد از سیزده سال،هر وقت عبارت "چشیدن طعم پیروزی" را به‌اش برمی‌خورم دهان‌م طعم نان و پنیر و چای شیرین می‌دهد.
بعدها پوستر انتخاباتی خاتمی را که روی‌اش این بیت دیر آمدی ای نگار سرمست... را نوشته بود، تا آخرین روزی که شیراز اتاقی از آن خودم داشتم، نگه داشته بودم. نگاه‌ش که می‌کردم دهان‌م طعم پیروزی می‌گرفت.

جمعه، اردیبهشت ۳۱، ۱۳۸۹

how does it feel to be exotic

الان همه‌ی دنیا ایران صدر همه‌ي خبرهاست یا این‌جا این‌طوریه؟ خبرها با کلوتیلد رایس آزاد شده از ایران شروع می‌شه، با ایران و قراردادهای هسته‌ای‌اش ادامه پیدا می‌کنه، بعد به بحران داخلی دولتی‌شون می‌رسه  که دلیل‌ش  آزاد کردن یه تروریست در ازای کلوتیلد رایس و دروغ گفتن در موردش به مردم هست، در آخر هم کن و جعفر پناهی در زندان و کیارستمی شانس نخل طلا و فیلم جدیدی که مرجان ساتراپی داره توی برلین فیلم‌برداری می‌کنه.

ویژه‌نامه‌ي فیگارو صفحه‌ي اولش مرجان ساتراپی‌ه و کیارستمی و صفحه‌ی آخرش یه صفحه‌ی کامل جعفر پناهی. به محض این‌که هرجا- دقیقن هرجا- بگی ایرانی هستی انگار اسم رمز جادویی رو گفتی که همه در مقابل‌ت خلع سلاح می‌شن و همه‌ی راه‌ها برات باز می‌شه. من این نگاه اگزوتیکی که توی پاریس به ایرانی‌ها به طور کلی همیشه داشتند و دارند رو به‌ش آگاهم، اما این‌بار واقعن فرق می‌کنه، گاهی وقت‌ها آدم حتی وسوسه می‌شه استفاده کنه از ایرانی بودن‌اش.


شنبه، اردیبهشت ۲۵، ۱۳۸۹

Dedicato a tutti quelli che stanno scappando

برگشته‌ام به زندگی، هنوز نه مثل قبل، اما خوب‌ام. دو هفته شده. به دوری عادت کرده‌ایم همان‌طور که به مرگ. 
نمی‌دانم چندبار اما انگار بی‌شمار بار به دیگران گفته‌ام که ذات این شهر مثل شیراز درمان‌گر است، هوای‌اش آدم‌های ویران و بریده و خسته را درمان می‌کند، مثل شیراز. کافی‌است توی این شهر چند روز  نفس بکشی تا دوباره برگردی به زندگی، مثل شیراز.
.
 فیلم "مدیترانه"‌ی گابریله سالواتورس را دیده‌اید؟ آخر فیلم، فیلم تقدیم می‌شود به "همه‌ی آن‌هایی که فرار می‌کنند". هربار این جمله‌ را که یادم می‌آمد از خودم می‌پرسیدم به من هم تقدیم شده یا نه، الان مطمئن‌ام که تقدیم شده. حالا می‌دانم که مدت‌هاست فرار کردن را یاد گرفته‌ام و می‌دانم که فرار کردن خطرناک‌ترین کاری‌است که توی زندگی بلدم.
منتظرم ببینم وقت خطر بعدی، وقت واقعیت بعدی، به سمت کی یا کجا فرار می‌کنم.

دوشنبه، اردیبهشت ۲۰، ۱۳۸۹

چرا این همه فرق می‌کند تاریکی با تاریکی؟

...

...

دوشنبه، اردیبهشت ۱۳، ۱۳۸۹

می‌روم وز سر حسرت به قفا می‌نگرم

این‌قدر سخت بود همیشه؟ این‌بار فرق می‌کنه؟ دارم شلوغ‌اش می‌کنم؟ اون داره شلوغ‌‌اش می‌کنه؟ هیچ وقت هیچ کسی این‌قدر لی‌لی به لالای بی‌تابی‌م نذاشته بود؟ من لی‌لی به لالای کسی نمی‌ذاشتم این‌قدر؟ گریه‌ام بند نمی‌آد. یکی باید بیاد به من یادآوری کنه که می‌گذره. مثل من که برای همه همیشه این نقش رو بازی کردم، که گفتم‌ مرگ رو هم فراموش‌تون می‌شه چه برسه به دوری.
بعد از همه‌ی گریه‌های توی فرودگاه و بی وقفه تا نصف پرواز، تازه داشت گریه‌م بند می‌آمد- دقیقن مثل یه بچه‌‌ که این‌قدر گریه می‌کنه تا بالاخره یادش بره اصلن برای چی گریه می‌کنه- و داشتم ساکت می‌شدم که خانومه دست گذاشتم روی داستم و با چانه‌ام سرم رو از پنجره برگردوند گفت چی شده دارلینگ، دقیقن دارلینگ‌ش بغض‌ام رو ترکوند. مثل همون بچه که به خاطر مهربانی که باهاش می‌شه دوباره شروع می‌کنه به گریه. تا روی زمین ادامه دادم، شورش رو درآوردم می‌دونم.
شب سارا ت همه‌ی تلاشش رو کرد که یادم بره، تا ساعت دو با صدای بلند به عبای فراز و سفر اون سال که بادِ اتوبوسی که داشت رد می‌شد رنو رو پرت کرد سه متر اون‌طرف‌تر، خندیدیم و خاطرات ده سال پیش رو دوره کردیم و خود ده سال آینده‌مون رو تصور کردیم و خندیدیم. صبح که بیدار شدم اولین حس‌م این بود که زنده موندم. تلفن قدغن‌ بود اما اس‌ام‌اس نه، اس‌ام‌اس ها رو با هم نمی‌خونم یه جا جواب بدم، هر کدوم‌ش رو می‌خونم و ریپلای می‌کنم، می‌رم سراغ بعدی. حتی اگر بعدی مثلن تصحیح یه عدد توی اس ام اس قبلیه. سارا بهم گفت که آخرین باری که توی این وضعیت منو دیده هجده ساله بودم.
اومدند رسوندند‌م ایستگاه، سارا رو بغل کردم، مثل آدم به هم گفتیم که می‌بینیم هم‌دیگه رو به زودی و اون میاد و ویزا و اینا، اما از گیت بلیط که رد شدم و مطمئن شدم دست‌مون به هم نمی‌رسه وایستادم اون‌طرف به گریه کردن. حالا هی سارا بگه گریه نکن. اصلن به این‌ جمله‌ی خیلی زود هم‌دیگه رو می‌بینیم حساس شدم. دو ساعت هم توی قطار گریه کردم. کلن قطار و هواپیما و چیزایی که حرکت می‌کنند گریه خورشون خوبه. نمی‌تونم بشینم توی یه کافه یا خونه یا هر جا گریه کنم، زود کم میارم، باید حتمن توی حرکت باشم، اتوبوسی، تاکسی، یا حتی اصلن پیاده راه برم.
این‌جا که رسیدم تا ژرالدین برسه به ایستگاه، نیم ساعت نشستم به مجله خوندن ظاهرن هم چیزی‌م نبود، اما به محض این‌که رسید و بغلم کرد دوباره همون شد، تمام راه تا خونه گریه کردم. چنین آدم لوسی شدم. خوش‌بختانه که فقط خودم این سه روز خودم رو پشت سر هم دیدم، هیچ آدم دیگه‌ای نمی‌تونست تحمل‌م کنه. دیگه حتی نمی‌دونم برای چی دارم گریه می‌کنه. برای ساکت موندن دو راه دارم، کسی بغلم نکنه، نپرسند کجا بودی و حرکت نکنم.
چطوری برگردم به زندگی؟ از کجا شروع کنم؟ چطوری همه‌ی زندگی‌مون نشه برنامه‌ ریزی برای دیدن. کاش اونی که این‌همه عاقل‌تر از منه، عاقلانه‌تر هم رفتار می‌کرد و فکر نمی‌کرد الان وقت ریسک کردن توی زندگی‌ش و پیدا کردن revolutionary roadشه. بدترین جای قضیه اینه که هر کس ندونه، من می‌دونم که این قصه همیشگی نیست، که تموم می‌شه، که یه روزی سوار هواپیما می‌شم- یا می‌شه- و می‌رم - یا اون میاد- که بگیم تموم. دیگه نمی‌تونیم. باید برم بمیرم با این زندگی عاطفی مزخرف و بی در و پیکری که دارم.
گفتم در چمدون بستن خدا شدم؟ فقط بخش فیزیکی قضیه رو گفتم، از نظر روانی‌، آدم روانی می‌شه، تصاعدی.
این پرت و پلا‌ها رو این‌جا ننویسم؟ حالا می‌فهمم چرا بعضی بلاگر‌ها ‌وبلاگ مخفی دارند، دلم خواست. آدم دلش می خواد یه جایی بنویسه که فولدر نوشته‌های سرگردان‌ و فایل‌های ورد روی دسک‌ تاپ‌اش نباشه، که دیگران هم بخونند انگار که حرف زده باشه با کسی جز خودش، از یه طرف هم نه دیگران همیشگی، که نشناسند آدم این نوشته‌ها رو و که خسته نشده باشند از نق شنیدن. خانومه توی هواپیما بهم گفت به من بگو دخترم، اگر به من که غریبه‌ام و از یک ساعت دیگه شاید هیچ‌وقت نبینمت نتونی بگی،‌ به کی می‌تونی؟ به کی می‌تونم بگم؟

پنجشنبه، اردیبهشت ۰۹، ۱۳۸۹

چون سنگ‌دلان دل‌ بنهادیم به دوری

راه افتاد‌ه‌ام توی خونه و گریه می‌کنم، هنوز این‌جام، هنوز نرفته، هنوز چمدون‌م رو نبسته‌. فک می‌کنم  وقتی که هواپیمام داره از جا کنده می‌شه بمیرم. این آدمی که شدم رو نمی‌شناسم، این‌قدر وابسته، این‌قدر شکننده. فکر می‌کردم بعضی حس‌ها محدوده‌ی سنی دارند، ندارند، نمی‌دونم  اگر هم  داشته باشند من هنوز نیامدم بیرون از محدوده‌اش. چرا این‌کار رو با هردومون کردم. آدم  چندبار توی زندگی‌ش باید از رابطه‌ي راه دور گزیده بشه. می‌گه تو که عادت داری، من چی‌کار کنم. هر که سفر نمی​کند، دل ندهد به لشکری. عادت کردنی هم نیست، هر بار که این بلا سرت میاد تحمل‌ش سخت‌تر می‌شه.

پنجشنبه، اردیبهشت ۰۲، ۱۳۸۹

سر چندراهی قرار گرفتن فرقی با بن بست نداره


چهارشنبه، اردیبهشت ۰۱، ۱۳۸۹

یادم نیست آلمان بودم یا ایتالیا - به هر حال هر دو جاش همین مشکل رو داشتم- این‌جا یه درخواست کمک دادم که یکی به داد من برسه بگه چیکار کنم وقتی سرچ می‌کنم گوگل اول صفحات زبان اون کشور رو بهم پیشنهاد نده و بذاره همون neutral که به نظر خودم انگلیسیه سرچ کنم. 
یه عالمه کمک ساده و پیچیده دریافت کردم که چه تنظیماتی رو عوض کنم که درست بشه، اما نشد که نشد. خیلی‌ها هم گفتند نمی‌شه کاری‌ش کرد چون گوگل با توجه آی پی کشوری که واردش می‌شی و زبان صفحاتی که توی هیستوری‌ش داره تصمیم می‌گیره. منم با وجود همه‌ي حرصی که هر بار می‌خوردم گذاشتم‌ش به حال خودش و بعضی وقت‌ها که خیلی مهم بود با اضافه کردن حرف اضافه‌ها و یا نوشتن جمله‌ی کامل- از همون‌هایی که بعد ملت به آدم می‌گن طرف با گوگل وارد گفتگو می‌شه- سعی می‌کردم کمرنگ کنم این وضعیت رو.
اما خدایی‌اش الان دیگه شورش رو درآورده، دو ماهه انگلیس‌ام، مرور‌گرم و کلن هر نرم‌ افزاری که آن‌لاین نصب کردم زبان‌شون انگلیسیه، اکثر صفحاتی که می‌خونم  و توی هیستوری‌‌م‌اند انگلیسی یا فرانسه هستند، اون وقت هنوز گوگل موقع سرچ کردن اول صفحات آلمانی رو پیش‌نهاد می‌ده. و بدترین حالت‌ش هم این‌ه که وقتی خبر سرچ می‌کنم آلمانی‌ پیش‌نهاد می‌ده.
واقعن دلیل‌ش چیه؟ راه فرار چیه؟ مگر این‌که بگید گوگل می‌دونه که صفحه کلید لپ‌تاپ‌ام آلمانیه و فک می‌کنه صفحه کلید به تنهایی کافی نیست برای روی اعصاب بودن.

خب نق‌هام رو زدم، فرودگاه‌ها هم باز شده، اما ریفرش کردن صفحات فرودگاه‌ها ادامه داره، چون دولت انگلیس‌ه که تصمیم می‌گیره  کدوم پروازها ضروری‌ترند و باید زودتر انجام بشن. چطوری می‌فهمند که آدم‌هایی که توی اون پروازها هستند کدوم‌شون حال‌شون چطوریه و کارشون ضروری‌تره؟ طبق آمار دقیق‌ خودشون از حال آدم‌ها، از اسپانیا  به انگلیس آمدن الان ضروری‌ترین‌ه و از انگلیس به ایرلند و اسکاتلند رفتن غیرضروری‌ترین. آقا تو اصلن از دل من خبر داری هی می‌گی پرواز غیر ضروری؟
:
پ.ن: هواشناسی می‌گه  از مقدار غبارهای آتش‌فشانی توی هوا کم نشده، اما پروازها راه افتاده. می‌دونم اروپای کانتینتال انگلیس را بیچاره خواهد کرد برای این تصمیم‌ محافظه‌کارانه‌اش در لغو همه‌ي پروازها و بستن فرودگاه‌ها. سرمایه‌داری تعارف نداره با کسی، اما دوست دارم ببینم انگلیس که همیشه دست پیش رو می‌گیره که پس نیافته می‌خواد چطوری جواب‌گو باشه.

دوشنبه، فروردین ۳۰، ۱۳۸۹

اردیبهشت شهرآشوب‌ترین‌ِ ماه‌هاست

 برای اردیبهشت شیرازThe unreal city

April is the cruelest month, breeding
Lilacs out of the dead land, mixing
Memory and desire, stirring
Dull roots with spring rain.
Winter kept us warm, covering
Earth in forgetful snow, feeding
A little life with dried tubers.
Summer surprised us, coming over the Starnbergersee
With a shower of rain; we stopped in the colonnade,
And went on in sunlight, into the Hofgarten,
And drank coffee, and talked for an hour.
Bin gar keine Russin, stamm' aus Litauen, echt deutsch.
And when we were children, staying at the arch-duke's,
My cousin's, he took me out on a sled,
And I was frightened. He said, Marie,
Marie, hold on tight. And down we went.
In the mountains, there you feel free.
I read, much of the night, and go south in the winter.
What are the roots that clutch, what branches grow
Out of this stony rubbish?Son of man,
You cannot say, or guess, for you know only
A heap of broken images, where the sun beats,
And the dead tree gives no shelter, the cricket no relief,
And the dry stone no sound of water. Only
There is shadow under this red rock,
(Come in under the shadow of this red rock),
And I will show you something different from either
Your shadow at morning striding behind you
Or your shadow at evening rising to meet you;
I will show you fear in a handful of dust.
Frisch weht der Wind
Der Heimat zu
Mein Irisch Kind
Wo weilest du?
'You gave me hyacinths first a year ago;
'They called me the hyacinth girl.'
-Yet when we came back, late, from the hyacinth garden,
Your arms full, and your hair wet, I could not
Speak, and my eyes failed, I was neither
Living nor dead, and I knew nothing,
Looking into the heart of light, the silence.
Oed' und leer das Meer.
...
The waste land ,T.S Eliot for Ezra Pound


 پی نوشت: One must be so careful these days

یکشنبه، فروردین ۲۹، ۱۳۸۹

calm down please

 این خبر رو ببینید، بعد به آدم می‌گن فرهنگ‌های مختلف رو کتگورایز نکنید. چرا نکنیم وقتی همه‌چی این‌قدر سر راسته توی دنیا؟ چهار روز پیش محافظه‌کارهای آنگلوساکسون- انگلیس و ایرلند شمالی-، اولین کشورهایی بودند که  فورن همه‌ی پروازها رو بدون هیچ آزمایش و هیچ حرف پس و پیشی کنسل کردند. آلمانی‌ها و هلندی‌ها امروز پروازهای آزمایشی داشتند و ظاهرن نتایج نشون می‌ده پرواز اون‌قدر خطرناک نیست و از همون اول‌‌اش هم ممکن بوده.  یعنی شما بگید یه اپسیلون ممکن بود این پروازهای آزمایشی رو اول فرانسه، اسپانیا یا هر کشور لاتین دیگه‌ای انجام بده؟ حالا که آلمان آزمایش کرده، فرانسه و ایتالیا هم گفتنه‌اند امروز هواپیمای خالی پرواز می‌دهند(دقت کنید اسمش رو نمی‌ذارن پرواز آزمایشی).
اصلن ممکن بود اولین کسی که پرواز کنسل می‌کنه کسی جز انگلیس باشه؟ ممکن بود اولین کسی که به فکر پرواز آزمایشی می‌افته جز شاخه‌ی ژرمنیک باشه؟ ممکن بود کسی که تا روز دوم هنوز تکلیفش روشن نیست و نصف پروازهاش انجام می‌شه و نصف‌ش نه، کسی جز فرانسه و ایتالیا و کلن شاخه‌ی لاتین‌ باشه؟
بله، دارم می‌گم تفاوت‌های ساختارهای زبانی و اثراتی که روی فرهنگ‌ می‌ذاره چیزی نیست که با سیصد، چارصد سال هم‌نشینی کم‌رنگ بشه.
به قول علیبی تعمیم دهید که خدا تعمیم دهنده‌گان را دوست دارد.
هی صفحه‌های فرودگاه‌ها رو ریفرش می‌کنم.



German airlines Lufthansa and Air Berlin PLC criticized what they call a lack of scientific research.
"The decision to close the airspace was made exclusively as a result of data from a computer simulation at the Volcanic Ash Advisory Center in London," Air Berlin spokesman Hans-Christoph Noack said.
"Not one single weather balloon has been sent up to measure how much volcanic ash is in the air," he added.

جمعه، فروردین ۲۷، ۱۳۸۹

Britain's Got Talent

آتشفشان و لندن موندن یه  خوبی داشت و اون این‌که بشینم پای تلویزیون و اولین مناظره‌ي تلویزیونی انتخاباتی در تاریخ انگلیس رو مستقیم ببینم. همیشه درباره‌ي انگلیس سیاست برام هیجان انگیزترین‌‌ بخش‌اش بوده. کلی خوشحالم  که وقت انتخاباتی که خودشون می‌گن از دهه‌ی هفتاد چیزی به این باحالی نداشتیم، این‌جام.
دلم برای گوردون براون سوخت، حتی یه جا عذرخواهی چیزی هم کرد از مردم، خیلی دسپرت بود. نیک کلگ لیبرال‌ها هم عالی بود، انگلیسی‌ها می‌گن لیبرال‌ها رأی زن‌ها رو به خاطر نیک کلگ دارند.
دیوید کمرون هم مثل هر رهبر محافظه کار دیگه، لامصب‌ها همیشه  توی مناظره قوی هستند. چه برسه به وقتی‌ که سیزده سال حکومت دست‌شون نبوده باشه و می‌تونند هر چی دلشون می‌خواد همه‌ چی رو بندازند گردن حزب کارگر. البته یه‌جاش یه حرفی در حد ا.ن زد، به گوردون براون گفت رفتم توی یه ایستگاه پلیس چهارتا ماشین داشته‌اند،‌ بعد رفتند یه ماشین فلان مدل و فلان قیمت هم خریدند، یعنی می‌خواست بگه پول کشور خرج چیزهای الکی می‌شه. نیک کلگ هم  بعدش‌ گفت نگرانی این نیست که چقدر پول کشور خرج گیره‌ی کاغذ گرون می‌شه و از این دست و بحث جدی‌تر از این حرف‌هاست.
 با این‌که همه می‌گن اصلن  قابل پیش‌‌بینی نیست  من فک می‌کنم در نهایت محافظه کارها می‌برند. 
یعنی هیشکی حداکثر پارلمان رو اون‌قدری نمی‌آره که  نیمه شب انتخابات اسباب کشی کنه بره داونینگ ستریت، در نتیجه  باید دولت ائتلافی تشکلیل بدهند.‌ بعد لیبرال‌ها تعیین کننده‌ این دور می‌شن، چون اینا هستند که تصمیم می‌گیرند با کی ائتلاف کنند و بدیهیه که از بین حزب کارگر و حزب محافظه کار کی‌ به‌تر بلده‌ لیبرال‌ها رو بخره.
 آدم‌هایی که من می‌شناسم که همیشه به حزب کارگر رأی دادند، می‌گن با این‌که می‌دونیم رأی دادن به لیبرال‌ها خطرناکه، اما به خاطر جنگ عراق نمی‌تونیم دیگه به حزب کارگر و اعوان و انصار تونی بلر رأی بدیم. از طرف دیگه فکر می‌کنیم دولت ائتلافی فعلن به‌ترین‌ه.
دلم می‌خواد به‌شون بگم برید رای تکتیکال بدید و اشتباه ما رو تکرار نکنید و رأی‌هاتون رو بین حزب کارگر و لیبرال تقسیم نکنید، یه دفعه‌ای محافظه‌کارها مثل احمدی‌ نژاد دور اول مستقیم می‌رن شماره ده داونینگ ستریت و شما می‌مانید و یک عمر پشیمانی.