دوشنبه، خرداد ۲۷، ۱۳۹۲

Happiness

این قدر آدمهای مختلفی که اصلن نمی شناسم یا فقط به یک سلام می شناختم  به م در مورد انتخابات تبریک می گویند که باورم نمی شود، این همه آدم بدانند که خبر خوب بوده و فکر کنند که می توانند به هر ایرانی که می بینند تبریک بگویند. مثلن من وقتی اولاند رییس جمهور فرانسه شد هیچ نمی دانستم به کدام فرانسوی باید تبریک بگویم و به کی تسلیت. جدای همکاران و دوستان نزدیکم، از نگهبان اسحله به دست سفارت فرانسه گرفته تا سفیر روسیه، کاردار فرهنگی سفارت آلمان، راننده ی دفتر اکتد، آشپز دافا، همکار جدید اهل اسلواکی، فروشنده ی مغازه ی نقره فروشی کوچه ی مرغ فروشی، نماینده ی یونیسف در افغانستان، استاد دانشگاه امریکایی کابل، خبرنگار سی ان ان در کابل، کارمند یو اس اید در امور گمرک و سرباز نروژی نیروهای ناتو همه تا می فهمند ایرانی هستم، یک لبخند یهویی و عمیق توی صورتشان  پخش می شود ونتیجه ی انتخابات ایران را تبریک می گویند. واقعن با خوشحالی و هیجان تبریک می گویند. خوشحالی شان خوشحالم می کند. آیا من هم همین قدر در مورد اسلواکی و نروژ و روسیه و رواندا می دانم که اگر اتفاقی در کشورشان افتاد بدانم کی باید تبریک بگویم؟ نه.