دوشنبه، دی ۱۱، ۱۳۹۱

جیا

فکر کنم این بار ان‌امی باشد که این‌جا می‌گویم: اگر زندگی من فقط مجموعه‌ی همین نامه‌هایی باشد که در نتیجه‌ی دوری با دوستانم رد و  بدل می‌کنیم، باز هم راضی‌م ازش. یکی می‌پرسید چطوری توی دوری توانسته‌ای رابطه‌های‌ت را با آدم‌هایی که شهر که هیچ، کلن توی کشور دیگری زندگی می‌کنند حفظ کنی. با نامه‌های پر از جزییات از این دست. من و جیا کلن یک سال با هم توی یک شهر زندگی کرده‌ایم. بقیه‌ای این شش سال را حتی توی یک کشور مشترک هم زندگی نکرده‌ایم. سه روز پیش داشتم توی مترو این ایمیل‌ش را می‌خواندم و فکر کردم این نامه کلن نمونه‌ی آرمانی ایمیل‌هایی است که توی این شش سال بین ما رد و بدل شده. ازش پرسیدم توی یک فضای فارسی زبان آیا می‌توانم پابلیشش کنم؟ گفت باشد. ترجمه اگر کنم از کیفیت‌ش کم می‌شود، همین طوری می‌گذارم. اگر روزی یک کتاب نوشتم که فرم‌ش سفرنامه‌ای نبود، حتمن فرم‌ش مجموعه‌ی نامه خواهد بود.

Hi dear Sara!

How's life with you? I miss you girl:)! A friend offered to go to Paris for NYE; if you'd been around (don't tell me that you are:D!!!) i would have done it for sure. Now just too much immobile mainly because of yet another annoying, strange, weird love story:). Anyhow - that's the good news: love is in the air again! I can do it! Yay!:) Just love can not do it for me as it seems:D. I'll explain briefly, it's entertaining. How about you though? Are you ok? Everything quiet in Kabul, or are you staying on site again? How's the work evolving? Are you happy with your job? For sure the experience is priceless, isn't it? How about your ambitions, do you count on and wish to stay much longer in the country? Best of luck with it, you're a hell of a strong person with always brilliant projects! Ah, that's something else: am working on redefining mine. Still aiming at the agricultural enterprise in some years, for now applying for jobs and prioritising daily troubles. Such as love. Here we are again:D. 

So, quickly: i met a guy. His name is Karl, he's from Austria but he's not a creep (everyone else i met from there was so far). In fact, after a few dates just when i allowed myself to really get into him... it turned out his dad who did not raise him, is Iranian. Hehe (had the dad had even the slightest influence in his upbringing then i would have knocked it off-no offence, but I think you understand me after the disaster I had experienced  anyway K in fact is a lovechild and his dad has got another family which didn't know about him). Anyhow, that's a sidetrack. Because i wish i could tell you every little funky, amazing, brilliant and endearing detail of how we met and how we feel, but it all got cut short after 2 weeks. Because i got cold feet, realised it went too fast for me after all that happened with Arash (whose name somehow just seems to be griffed in my memory so when i wake up in the middle of the night... etc:( ).

I cause a scene, dear Karl is very disappointed, understanding and then called it a 'pause' - and two days after his ex girlfriend emails him out of the blue, that she is coming back (she's American) and staying with him all of December! So he emails me in shock, we have a long dinner and discussion, he makes statements such as 'it had been so much easier if we had just been together'; 'those two weeks with you were better than all this relationship with her' and asks me if i want to meet her. I am confused, can't say i'm not over my ex one day, and have forgotten all about him the next just because some other woman shows up.... ;). Plus they've been together for two years, you have to respect that. If she still sees something in him, and he still sees something in her, they should go for it i guess. They know better than me after two weeks of dating.... So, that was the decision. He was going to give it another chance with his ex - and then at goodbye (after he gave me his gloves;) ) he says we should see it as if we'd both go on a long business trip and see each other again in January ... Of course, with all the affectionate bonds there were between us, there was a bit of going back and forth, but eventually we have not been in contact since early December  And now that January is approaching and he might be getting back in town, with or without girlfriend, ex gf or whatever, i get extremely restless:). Sigh... He didn't contact me at all, which i think he didn't have to but he could have - for example, the friend who introduced us is a close friend of his. And sometime mid-December he sent her an email asking her to proof-read 'an email to break up with someone'. My friend had been travelling was not completely informed on every player in the game;), so consulted me. Which he know she would have done one way or another. Anyway - of course, it's the worst thing ever to break up over email, and it shows again that he's a softie. But only when it comes to women or loved ones, so it can be forgiven i think;). And its also a very bad thing for the gf/ex gf to do to just force herself on someone for a month, after you let your relationship wear down for a year, then spend a horrible month together in summer (his wordings of course) and break off all contact. Anyway. I told myself and my friend that Karl would be very unlikely to break up with her before Christmas  because where would she go if not to Vienna to him and his mum (ouch), and he's such a good soul:). 

So now i'm sitting, waiting, crossing my fingers, praying, WANTING HIM BACK!!! :) Of course realising that i'm not even sure for how long i want him back - it could be only for a month or two. But it might as well be a lifetime. Just sincerely hope and wish we get a chance to explore a bit more of how we'd work in a couple. As for my part - i've taken care of it, have been seeing a psychologist the past few weeks to get Arash tuned out of my brain (i dont quite believe in therapy, still, but it might speed things up - hopefully)! At least i think there's more room to start something new, and even maybe start it simultaneously with the apparently still ongoing detachment process. 

Anyhow - i'm quite proud of myself not interfering with his process with The Other Woman (very existential subject though, quite strange to be confronted with love and jealousy and rivalry in this way!!!), and still believe the chances have always been at least 60-40 in my favor;). But by now he might not be into any dating at all. Or not into dating me anymore (not so likely) or have met someone else (unlikely too) - or... whatever. He might be dead, problem solved ;). Hehe no, seriously, i find myself starting to massively look forward to seeing him again, and my ratio trying to temper my emotions:). Let's see what happens. For now, i think i'll text him at new-year - just because i want to and Christmas is over:). 

Well, that was it for the weird love story. Sorry for ranting on about it - i wish it was a better story about a techno-loving, chemistry&finance educated, culturally interested, socially extremely skilled, waltzing and chocolate cake eating, Iranian blooded, Austrian minded guy:). And i wish it wasn't that long;), sorry again! But it got my mind off of other things and people, and it reminded me there's a whole bigger world out there. That's already a good thing i reckon:). 

How's your love life? Still experiencing the joy of being a scarce and sought-after commodity as a woman in the Afghan expat community?;) It can be very good as well, at times. At least a great second best - if you choose to consider a happy relationship a realistic option and not a myth;). Or maybe much different subjects - well i have to say i don't talk (if only for the sake of the length of this email;)) about social life, church where I'm integrating a lot again, to my satisfaction, the tons of handcraft/music projects I'm doing. I'd love to hang out with you again Sara! Live in the same city: Chat, listen to great and heartfelt music, smoke chicha (you do, right?):)!!!. In fact, maybe it'd be feasible to visit Uzbekistan together! It's around the corner for you, it's high on my list to visit friends again and i know you love the silk road countries too. Not sure if you want to go back to Uzb in particular? First thing is for me to find a new job though. Working on it! Hard! Wish me luck:). 

Well, dear, thinking of you in that tough but fascinating country, I hope your having a fun weekend and NYE without any 'fireworks' but with lots of friends, happiness, good cheer and optimism! Big hugs to you, take care!

Kisses, Gea   

PS: please tell me if you are in Paris, I can drive down to Paris and be there late in the afternoon of 1st, so we can hang out for a couple of days...

Don't forget the Big Picture

‌تقریبن هر شش هفته‌ یک بار می‌آیم خانه؛ دو روز اول به خانه تکانی می‌گذرد، خانه‌ تکانی‌های یک و نیم ماه یک‌بارم در حد خانه‌ تکانی‌های سال نو است. تمام روز اول را به دور ریختن می‌گذارنم: کاغذها، لباس‌ها و کلن هر چیزی که دستم بیاید. خانه توی نه ماه گذشته با سرعت خوبی دارد تبدیل می‌شود به این خانه‌های مینیمال. خانه‌ی دوستانم هم که می‌روم یکی یکی به‌شان یادآوری می‌کنم که ئه هنوز این دستگیره‌ی در را درست نکرده‌اید؟ اوه این گل را نکاشته‌ای توی یک گلدان بزرگ‌تر؟ مگر قرار نبود مبل را بکشید این ور و دکوراسیون خانه را عوض کنید؟ وقت حرف زدن هم همین طور است، مدام به‌شان یادآوری می‌کنم که فلان کار را مگر قرار نبود انجام بدهید. هنوز مقاله‌ی اول تزت را ننوشته‌ای؟ وای  هنوز کلاس عربی‌ت را ثبت‌نام نکرده‌ای؟هنوز امتحان وزارت امور خارجه را نداده‌ای؟ الان هشت ماه است  می‌خواهی کارت‌ت را تمدید کنی. ای وای رزومه‌ت را آپدیت نکرده‌ای؟  تو الان هشت ماه است می‌گویی از کارت راضی نیستی، شروع کرده‌ای جای دیگری اپلای کنی؟ پس هی نق نزن تا خودت قدم برنداشته‌ای.
ایران هم که می‌روم با تقریب خوبی همین‌م. چون الان خیلی بیش‌تر از قبل ایران می‌روم و آن‌قدر زود به زود می‌روم که می‌توانم زندگی دوستانم را طوری دنبال کنم که انتقاد کنم.

این چیزی که توی ذهنم هست را نمی‌دانم چطوری می‌شود نوشت. از این موقعیت تقریبن کنار گود خودم راضی‌م. هم در مورد زندگی خودم و هم زندگی اطرافیان‌م. همه‌ي ما آن‌قدر درگیر زندگی روزمره می‌شویم که گاهی ماه‌ها یک کار ساده مثل درست‌کردن یک دست‌گیره‌ی در را پشت گوش می‌اندازیم؛ گاهی وقت‌ها یک سال طول می‌کشد تا مقاله‌ای را که قرار بوده بنویسیم، بنویسیم. سه سال درمورد دوباره از نو شروع به زبان خواندن کردن حرف می‌زنیم و آن‌قدر طول‌ش می‌دهیم که تمام آن یک سالی را که مثلن آلمانی خوانده‌ایم با فراموش کردن آن‌چه بلدیم به باد می‌دهیم. همه‌ی این کارها کارهایی هست که ممکن است یکی دو ساعت یا حداکثر یک هفته  پروسه‌ی شروع یا حتی کلن تمام کردن‌شان طول بکشد. اما روزها می‌گذرد و ما کاری نمی‌کنیم، چون برای هر روزی که می‌گذرد توجیه لازم و کافی داریم برای دست روی دست گذاشتن. این همان فراموش کردن the big picture است، یعنی وقتی راه می‌رویم فقط جلوی پای‌مان را نگاه می‌کنیم، به افق نگاه نمی‌کنیم. وقتی فقط جلوی پای‌ت را نگاه کنی یک دفعه بدون این‌که خودت متوجه شوی بعد از پنج- شش سال می‌رسی به یک جایی که اصلن نمی‌خواسته‌ای و جا می‌خوری و از خودت می‌پرسی ئه من چرا این‌جام؟ خب این‌جاییم چون توی تمام پنج سال گذشته فقط پنج شش بار(معمولن قبل از این‌که سال نو شود) سرمان را بلند کردیم و به دور دست نگاه کردیم و ته راهی که داریم می‌رویم را دیده‌ایم. این‌قدر درگیر تمام کردن همان روزمان بوده‌ایم که که آن سال یا چیزی را که از زندگی می‌خواهیم فراموش کرده‌ایم. برای همین  هم خوب است که یکی که توی زندگی روزمره‌مان نبوده بیاید و هی به‌مان یادآوری کند. اگر هم کسی نباشد که هی به‌مان تلنگر بزند، سفر هم می‌شود جایگزین‌ش شود، هر بار که سفر می‌روی این فرصت را داری که زندگی‌ت را از بالا نگاه کنی.

 افغانستان کار کردن به خاطر طبعیت پر از تغییرش به من این فرصت را می‌دهد که تقریبن هر روز سرم  را بلند کنم و افق راهی را که دارم می‌روم ببینم. برای این‌که اصولن سختی کار طوری است که نمی‌توانی سرت را بندازی پایین و کارت را انجام بدهی؛ ماستت را بخوری و فقط جلوی پای‌ت را نگاه کنی. برای این‌که چیزهایی که جلوی پای‌ت است و ممکن است باعث بشود زمین بخوری مثل موانع زندگی در پاریس سنگ‌ریزه‌های کوچک نیستند، این‌جا به دیوار بر می‌خوری و بن‌بست‌..؛ همین هم است که کلن روزمره‌گی را فراموش می‌کنی، نمی‌توانی برای خودت ریتم خاصی داشته باشی، حتی فراتر از این، جلوی پای‌ت را نگاه کردن را فدای به افق نگاه کردن می‌کنی.



پنجشنبه، دی ۰۷، ۱۳۹۱

چرا نویسنده نشدم؟ 7

سه روز تهران بودم، حالا هم سه روز است پاریس‌م. آنا می‌پرسد چرا نمی‌نویسی، می‌گویم برای این‌که همه‌ چیز به نظرم خیلی معمولی و تکراری می‌آید. بعد به این فکر می‌کنم که این جایی که ایستاده‌ام، جای خطرناکی است؛   این‌که فکر کنم فقط جنگ و فقر و سختی  ارزش نوشته شدن دارند. با مهین در مورد نوشتن حرف می‌زدیم، گفت خیلی خوب است که می‌نویسی، گفتم می‌دانی از این می‌ترسم که نوشته‌های‌م نباشند که جذابیت دارند، محیطی که درش زندگی می‌کنم و زندگی غیرثابتم باشد که باعث می‌شود کسی بخواندم، به خاطر یک جور حس پی‌گیری. فکر می‌کنم خودم احمقانه‌ترین سریال‌ها را صرفن به خاطر پی‌گیری داستان‌شان شده نگاه کنم یا ساده‌ترین وبلاگ‌ها (سادگی در نثر و شیوه‌ی روایت و چیزی که روایت می‌کنند) را برای این‌که می‌خواهم ادامه‌ی زندگی نویسنده را بدانم با پشتکار پی‌گیری می‌کنم. فکر می‌کنم هر زندگی ارزش روایت کردن و خوانده شدن دارد، صرفن باید خوب بنویسی‌ش، و هیچ مدرکی ندارم که ثابت کند که بلدم بنویسم، مگر این‌که تن به دهم به جایی غیر از این وبلاگ نوشتن.

یک چیز دیگر هم هست: ناشناس ماندن؛ چیزهایی که به فارسی و انگلیسی می‌نویسم شبیه هم نیستند،‌ مکمل هم‌اند. به انگلیسی از دوستان و فضای  فارسی زبان‌م می‌نویسم  و در فارسی از دوستان غیر ایرانی که نمی‌توانند فارسی بخوانند. دلیل‌ش این است که نمی‌توانم فکر کنم هیچ کدام از دو گروه چیزهایی که می‌نویسم را بخوانند و هنوز بعد از پنج سال دچار این توهمم که ناشناس می‌نویسم و فکر می‌کنم نام بردن از اطرافیانم ناشناس بودنم را به خطر می‌اندازد.  البته که این مطلق نیست، گاهی وقت‌ها گذری از دوستان فارسی زبانم نام برده‌ام، یا حتی ازشان به مناسبتی مفصل نوشته‌ام. اما این نوشته‌ها خیلی محدودند. از دوستان غیر فارسی زبانم هم هایکه و پر فارسی می‌خوانند و یکی دوبار اتفاقی پای‌شان به این وبلاگ باز شده و بهم گفته‌اند که فلان پست را خوانده‌اند و فهمیده‌اند که وبلاگ من است.  البته حالا دیگر مطمئنم که ناشناس بودنم صرفن توهمی است که به‌ش وابسته شده‌ام.

پشتکار ندارم، اما یک دوره راه دور نویسندگی دانشگاه آکسفورد ثبت نام کرده‌ام (Writing Lives) و خیلی هم با پشتکار کارهای‌ش را پیش می‌برم. بلد نیستم از زاویه سوم شخص بنویسم و تلاشم برای ناشناس ماندن باعث می‌شود که فکر کنم نمی‌توانم اول شخص بنویسم و منتشر کنم. آقای نویسنده را به عنوان یک مشوق خیلی خوب دارم، اما منتقد خوب ندارم. هفته‌ی سومی که افغانستان بودم خبرنگار نیویورکر بهم پیشنهاد داد که برای‌شان یک ستون بنویسم و من به بهانه‌ی این‌که نمی‌دانم سازمان‌مان چطوری با این قضیه برخورد می‌کند رد کردم بدون این این‌که حتی بپرسم. اصلن انگلیسی چرا، می‌توانستم برای نشریات فارسی زبان بنویسم، چرا این همه بار قول دادم و هیچ‌وقت ننوشتم؟ نزدیک به پنج‌ سال است دارم وبلاگ می‌نویسم با هدف این که تمرین نوشتن کنم، اما حتی یک قدم‌ هم پیش‌تر از وبلاگ نوشتن بر نداشته‌ام. حتی یک قدم هم به عقب برگشته‌ام، قبلن روزنامه‌نگار بودم، حالا نیستم.


شنبه، دی ۰۲، ۱۳۹۱

حال همه‌ی ما خوب است

 ساعت هشت در حال صبحانه خوردن بی‌بی‌سی نگاه می‌کنم. قرار است هشت و پانزده دقیقه راه بیافتیم. به اخبار گوش می‌دهم و جهت گیری‌های بنگاه خبرپراکنی بریتانیا را تحمل می‌کنم. طالبان دوباره به مرکز نظامی امریکا در جلال‌آباد حمله کرده‌اند. دوباره کانال‌ها را بالا و پایین می‌روم، الجزیره هنوز قطع است.

رییس‌م خواب‌آلوده و تلو‌تلو خوران و قهوه‌ساز به دست سر می‌رسد. قهوه‌ساز فشاری را می گذارد روی میز و برای هردومان لیوان می‌آورد و قهوه می‌ریزد. می‌پرسم چطور شد تصمیم گرفتی بیایی بالاخره. می‌گوید نمی‌توانم بگذارم شما دو تا تنها بروید.  از ما دوتا منظورش من هستم و فابیو که رییس‌ همه‌مان محسوب می‌شود. می‌گویم دیر یا زود باید برویم. می‌گویم نمی‌شود از حفاظت چیزی دفاع کنیم که هیچ‌وقت ندیده‌ایم.

فابیو هنوز نیامده پایین. بیدار شده؟ به راننده زنگ می‌زنم و می‌گویم تا وقتی ما بیاییم برود دوربین را از مسوول روابط عمومی‌مان بگیرد. پنج‌دقیقه‌ای می‌رود و بر می‌گردد. می‌روم جلوی در حیاط تا دوربین را از راننده بگیرم. صحنه‌ی جلوی در ورودی‌ برای چند ثانیه شوکه‌ام می‌کند. دو تا تویوتا پلیس که پشت‌شان باز است و توی هر کدام‌شان دست کم ده سرباز AK-47 به دست نشسته‌اند، جلوی در خانه پارک کرده‌اند. سربازها همه سبزپوش‌اند و صورت‌شان را با کلاه‌های سیاهی که به جز چشم را همه‌ی صورت را می‌پوشاند، پوشانیده‌اند. شاید به خاطر سرما (شاید هم برای شناخته نشدن)، دلیل‌شان هر چه باشد  خیلی صحنه‌ی ترسناکی است.  روی ماشین‌های پلیس به فارسی و انگلیسی نوشته "پلیس ویژه حفظ امنیت سازمان‌های بین‌المللی" . دو تویوتای ارتش هم هست. از آن‌هایی که با چیزهایی شکل برگ‌ سبز و زرد همه‌جای‌شان را پوشانده‌اند. برای استتار مثلن. یعنی این‌ها نمی‌دانند که توی زمستان خشک و بیابانی  این ماشین‌ها مناسب استتار نیست؟ این هم از شناخت نیروهای ناتو از جغرافیایی کشوری که دارند درش می‌جنگند. با دو تا اتومبیل سفید سازمان می‌شود شش تا ماشین. چهارتا از گاردهای نپالی خانه‌ هم کلاشنیکف به دست ایستاده‌اند پایین. این‌ها چرا؟ به طور معمول یکی بیش‌تر این جا نمی‌ایستد. هر چهارتاشان با هم سلام نظامی می‌دهند: گودمورنینگ مادام.  صبح بخیر می‌گویم، دوربین را می‌گیرم و برمی‌گردم توی اتاق نشیمن.

فابیو از پله‌ها می‌آید پایین و داد می‌زند که من آماده‌‌ام،‌ برویم. به‌ سایمون می‌گویم حق با تو بود، بخش امنیتی برای‌مان  سیرک راه انداخته. می‌گوید مطمئن‌م  که حتی طالبان پاکستان هم خبردار شده‌اند و سر راه منتظرند. شانه بالا می‌اندازم. می‌‌گوید تو واقعن حالی‌ت نیست که چینی‌ها خیلی راحت‌ حاضرند با طالبان مذاکره کنند برای کشتن سه چهار-نفر؟ بدیهی است که زندگی ما ارزشش خیلی کمتر از یک پروژه‌ی چندین تریلیون دلاری برای چین و چند بیلیون دلاری برای افغانستان است. دوباره شانه بالا می‌اندازم. حرف‌های هیچ کدام‌مان جدید نیست. بار ان‌امی هست که این بحث‌ را می‌کنیم. و هر کدام جمله‌ی بعدی طرف مقابل را می‌دانیم. 

سه نفری  می‌خواهیم برویم یک ماموریت یک‌روزه برای بازدید از سایت باستانی دو هزار و ششصد ساله در چهل کیلومتری کابل که قرار است به زودی به خاطر بهره‌برداری معدن مس‌ش برود روی هوا. دو ماه است قرار است برویم.  بخش امنیتی سازمان در افغانستان مجوزش را صادر نکرده تا دو روز پیش. سه بار تاریخ ماموریت را عقب انداخته اند و بالاخره امروز می‌رویم. هر کدام ما قبل از که بیاییم افغانستان دوره‌ی آن‌لاین امنیتی را گذرانده‌ایم که به‌مان می‌گوید در مقابله با حمله، آدم ربایی یا مکان‌های مین گذاری شده چه‌کار کنیم. اما دیروز دوباره برای‌مان دو ساعت کلاس گذاشتند که انواع مین‌ها را بشناسیم و حواس‌مان باشد پا روی‌ مین نگذاریم. من از کل دوره‌ی طولانی آن‌لاین امنیتی فقط دو چیز را یادم است: یک.  در ایست‌های بازرسی محلی‌ها، اگر عینک آفتابی داریم عینک را برداریم تا با رفتارمانintimidate  شان نکنیم. دو: اگر دزدیدندمان و زبان آدم رباها را بلد بودیم، در هیچ صورتی نشان ندهیم که زبان‌شان را می‌فهمیم. شکل مین‌ها را وقتی بیرون خاک‌ هستند یادم بود اما وقتی توی زمین هستند نه، دیروز یادآوری خوبی بود.

ساعت هشت ونیم بالاخره کاروان راه می‌افتد. تویوتا وانت پر از سرباز جلو بعد تویوتای ارتش، بعد دو تا ماشین ما و بعد دوباره ارتش استتار شده زیر برگ و ماشین آخر هم دوباره  پلیس ويژه حفظ امنیت. ما سه نفریم به اضافه‌ی یک نفر از سفارت فرانسه. من و نیکلا توی یک ماشین و فابیو و سایمون توی آن‌ یکی. مسیر چهل کیلومتری را دو ساعت در راهیم این‌قدر که گشت امنیتی و پست‌ پلیس و ایست بازرسی در راه است. یک نامه از وزارت معدن داریم، یکی از وزارت فرهنگ، یکی از سازمان خودمان یکی هم از پلیس. از یک جایی به بعد دیگر نه هیچ روستایی است  و نه آدم‌های معمولی، تنها چیزی که می‌بینی تپه‌ماهوری‌های خشک زمستانی است. هر پانصد متر یک سرباز پشت به جاده و رو به دشت تفنگ به دست و تک و تنها و ثابت ایستاده. خیلی صحنه‌ی عجیبی است. این‌طوری ایستاده‌اند برای حفظ امنیت. سر آخرین پست که سخت‌ترین هم هست برای رد شدن، دوباره مسوول امنیتی با نامه‌های‌ش پیاده می‌شود. پلیس‌ها توی ماشین‌ها سرک می‌کشند و می‌پرسند که این‌آدم‌ها کجایی‌اند. سوال معمولی نیست، قاعدتن فقط باید به کارت و پاسپورت‌های سازمان‌ نگاه کنند که  حتی روی آن‌ها هم ملیت آدم‌ها نوشته نشده. مامور امنیتی بدون مکث می‌گوید دوفرانسوی، یک استرلیایی و یک ایتالیایی؛ یعنی در کثری از ثانیه تصمیم‌ می‌گیرد که نباید بگوید ایرانی هم توی ماشین هست و به جای‌ش مرا فرانسوی جا بزند.
بالاخره می‌گذراند رد شویم. بیست دقیقه‌ی آخر راه دو طرف جاده را برف پوشانده و هی هم ارتفاع برف بیش‌تر می‌شود. کمپ باستان‌شناس‌های خارجی را رد می‌کنیم. بعد هم کمپ چینی‌ها را. آخری‌ش هم کمپ مین زداها. سی تا باستان‌شناس و بعد پنجاه‌تا چینی در وسط ناکجا آباد توی کانتینر زندگی می‌کنند. مین زداها محلی هستند وتوی چادر‌های سازمان مین زدایی زندگی می‌کنند.

به سایت می‌رسیم. ترانشه‌های حفاری را برف پوشانده و فقط بلندی‌ها از برف بیرونند. کارگرها مشغول برف روبی‌ از روی آثار باستانی هستند. ماشین‌ها نمی‌توانند پیش‌تر بروند. برای این‌که برویم یکی از مهم‌ترین معبدهای حفاری شده را ببینیم ده دقیقه‌ای مسیر را پیاده می‌رویم و در حالی‌که پای‌مان تا بیست سانتی‌متر توی برف نرم فرو می‌رود در مورد این‌که چطوری باید مین ضد نفر را زیر برف تشخیص داد حرف می‌زنیم. می‌خندیم حتی. اما همه‌مان می‌دانیم که ممکن است قدم بعدی را روی مین بگذاریم. دو سال پیش وقتی رییسم داشته مین زدایی یکی از سایت‌های باستانی را نظارت می‌کرده جلوی چشمش یکی از مین زداها منفجر شده. "مرد جلیقه‌ش را پوشیده بوده اما کلاه ایمنی‌ش را نه. صورت‌ش متلاشی شد. جلوی چشم‌های من."  از تاریکی معبد می‌آییم بیرون. یکی از مسوولین سایت به خانه‌ی کوچک تک‌-اتاقه‌ی گلی و خرابه‌ای دویست سیصد متر آن پایین اشاره می‌کند و می‌گوید" آن‌جا را می‌بینی؟ مسجدی بوده که بن لادن درش نماز می‌خوانده." می‌دانستم که این‌جا  یک وقتی کمپ اصلی آموزش نظامی القاعده بوده. می‌پرسم چرا بقیه‌ی ساختمان‌های-ساختمان‌که می‌گویم خرابه‌های گلی منظورم است- اطراف را خراب کرده‌اید اما این یکی را نه؟ می‌گوید "آخر مسجد است، خراب‌ش نمی‌کنیم. اگر چینی‌های کافر می‌خواهند خراب‌ش کنند به خودشان مربوط است." 

سه ساعت توی برف‌ها و میان مین‌های احتمالی راه می‌رویم و به این نتیجه می‌رسیم که دیگر بس است. راه برگشت خیلی سریع‌تر است. از تیم بیش‌تر از سی نفره‌ی کاروانی که برای بازدید با ما بودند، فقط ما چهار نفر خارجی بودیم و فقط ما چهارنفر بودیم که حاضر نشدیم کلاه زرهی و جلیقه‌ي ضد گلوله‌‌مان را بپوشیم، بقیه همه از جلوی در خانه جیلقه‌های‌شان را پوشیدند و کلاه‌شان را سرشان گذاشتند. من دلیل‌م این بود که جلیقه‌ی ضد گلوله سنگین است ونمی‌توانم نفس بکشم و اصلن هم نمی‌توانم باهاش راه بروم. نیکلا می‌گفت بچه بازی است و کسی به ما کاری ندارد. و فابیو و سایمون هم می‌گفتند که اگر بخواهند بزنندمان با کلاشینکف که نمی‌زنند، با راکت می‌زنند کل ماشین را منفجر می‌کنند.

رسیده‌ایم کابل. برای اولین بار ترافیک کابل به‌م حس امنیت می‌دهد. تلفن‌ راننده بی‌وقفه زنگ می‌زند. به محض این‌که با یکی خداحافظی کرد نفر بعدی زنگ می‌زند تاحال‌ش را بپرسد و ببیند سالم برگشته یا نه. بر می‌گردد و به من می‌گوید آخر می‌دانی وقتی حمله می‌کنند اول راننده را می‌کشند چون راننده‌ها محلی هستند و راه دررو بلدند، بقیه حتی اگر پشت فرمان هم بنشینند نمی‌دانند از کدام‌ طرف باید بروند. به همه اطمینان می‌دهد که سالم برگشته. به همه اطمینان می‌دهد که حال همه‌ی ما خوب است. 

چهارشنبه، آذر ۲۹، ۱۳۹۱

لیست کتاب‌های‌م

یکی پیشنهاد داده بود که کتاب‌هایی که می‌خوانم را جایی توی وبلاگ لیست کنم. لیست شاید سخت باشد با فرمتی فعلی وبلاگ  و این‌که معمولن این وبلاگ از گودر خوانده می‌شود. اما فعلن  شروع کرده‌ام هر کتابی که را که دارم می‌خوانم، اسم و لینک‌ش را بگذرام ستون سمت چپ وبلاگ و وقتی تمامش کردم با کتاب جدید جایگزین‌ش کنم.

این چند روزThe places in Between و امروز تمام‌ش کردم و کتاب را عوض کردم. 

Yalda Party

 این را قبلن گفته بودم که تعداد دوستان ایرانی‌م توی کابل با تعداد دوستان ایرانی‌م توی ایران برابری می‌کنه؟ توی آلمان و ایتالیا حتی یک دوست ایرانی هم نداشتم. توی انگلیس سارا ت بود. توی فرانسه هم فقط آقای نویسنده (چرا من همیشه می‌گم آقای نویسنده به جای این‌که نام ببرم؟ رضا قاسمی). آن وقت یک دفعه توی کابل بعد از هشت ماه نزدیک به پانزده تا دوست خوب ایرانی دارم. البته نیکلا می‌گه این کلن ویژگی کابل‌ه، چون به هر حال آدم‌هایی این‌جا هستند که وجه مشترک‌ با هم خیلی زیاد دارند و برای همین این‌قدر راحت دوست پیدا می‌کنیم. 

مهمونی یلدا گرفتم و فقط دوستان ایرانی‌م رو دعوت کردم. امروز یکی‌شون ایمیل رو ریپلای تو آل کرد که" آی وود لاو تو کام. اما یلدا کیه؟ من ندیدمش تا حالا که. دیدم؟" حالا فکر می‌کنم شاید باید تجدید نظر کنم و آدم‌هایی رو که  ایران به دنیا آمدن و ولی ایران بزرگ نشدند و فارسی رو هم با لهجه حرف می‌زنند و می‌پرسند یلدا کیه نذارم توی لیست دوستان ایرانی‌م.  خیلی دوستشون دارم‌ها و اهل هر کجا که بودن دوست خوب حساب‌شون می‌کردم. اما نباید بگذرامشون توی لیست ایرانی‌ها و با افتخار از رکورد دوست‌یابی بگم.

دوشنبه، آذر ۲۷، ۱۳۹۱


روزمره هفده دسامبر دو هزار و دوازده

 داره برف میاد. با دو تا پالتو نشستم پشت میزم. با سه لایه لباس و یه پالتو اومدم سر کار دیدم دارم یخ می زنم. رفتم خونه یه پالتو دیگه آوردم روی هم پوشیدم‌شون. نشستم که مثلن گزارش ماموریت م رو بنویسم. اما انگشتام رو چیکار کنم. با دستکش که نمی‌تونم تایپ کنم. یه چند دقیقه دستکش دست راست رو می‌پوشم و با دست چپ تایپ می کنم بعد برعکس. ای سی برقی رو گذاشتم روی سی درجه اما دمای اتاق سه درجه بالای صفره و بالاتر هم نمی ره. بخاری گازی داریم که با گاز مایع کار می کنه اما چون کلن بدون دودکش می ذارنش توی اتاق از گاز مونوکسید کربن چشمام این قدر می سوزه که یخ زدن رو ترجیح می‌دم. دلم می خواد برم دفترهای کار بقیه ببینم اونجاها هم همین قدر سرده یا فقط ما بی پولیم و دفترمون توی ساختمونیه که هیچ جوری نمی‌شه گرم‌ش کرد. اگر ساختمون مال خودمون بودیم می‌تونستیم براش هزینه کنیم و شیشه‌های دوجداره بذاریم و طوری عایق‌ش کنیم که بشه گرم‌ش کرد، اما اجاره‌ایه و نمی‌تونیم این‌همه هزینه کنیم برای خونه‌ای که صاحب‌خونه‌ش ممکنه فردا بیرون‌مون کنه. شب‌ها هم شیرهای آب دستشویی‌های خونه و آفیس رو باز می‌ذاریم که آب روان باشه و صبح که پا می‌شیم آب توی لوله‌ها یخ نزده باشه و لوله‌ها نترکیده باشند. قبض برق خونه هم دیروز اومده پانزده هزار دلار برای شش ماه. تازه هنوز زمستون هم نیست. آیا انرژی در افغانستان اینقدر گرونه؟ فکر نمی کنم توی پاریس یه خونه ی سه طبقه قبض انرژی‌ش در هیچ صورتی بیشتر از دو هزار دلار برای شش ماه بشه. قبض قبلی خونه شش هزار دلار بوده، الان چطوری دو و نیم برابر شده؟ تازه هر روز هم دست کم چهار پنج ساعتِ اوج مصرف از ژنراتور خودمون استفاده می کنیم. 

الان هم اس‌ام‌اس و ایمیل اومد که توی جاده‌ی جلال‌آباد یه انفجار بزرگ اتفاق افتاده و نرید اون سمت. ساعت گزارش یازده و بیست دقیقه است اما ساعت انفجار رو ننوشتند. امیدوارم بعد از ساعت شلوغی سرکار رفتن بوده باشه. به دوستام فکر می‌کنم که از کامپاوند سازمان هر روز صبح این مسیر بیست کیلومتری رو میان کابل و بر می‌گردند، بعضی‌ها هم توی وزارت خونه‌هایی کار می‌کنند که دفترشون توی همون جاده‌ است. یه اس‌ام‌اس فوروارد تو آل می‌کنم و بهشون می‌گم تو رو خدا خبر بدید که زنده‌اید. رییسم میاد توی اتاق می‌گه خبر جاده‌ی جلال‌آباد رو شنیدی؟ چقدر بهت می‌گم این‌قدر نرو اونجا بالاخره یه روزی مثل امروز کشته می‌شی توی اون مسیر لعنتی. می‌گم نزدیک به هفتصدتا آدم توی اون کامپاوند زندگی می‌کنند، حالا من یکی نرم چیزی تغییر می‌کنه؟ می‌گه ایمیل رو که دیدم به اولین چیزی که فکر کردم این بود که به مغزم فشار بیارم و یادم بیاد که آیا تو دیشب خونه بودی یا نه.
آخه من بعضی وقت‌ها توی کامپاوند سازمان می‌مونم پیش دوستام و صبح‌ها از مستقیم از اون‌جا میام سر کار.

جواب اس‌ام‌اس م یکی یکی میاد. همه خوبند فقط بعضی‌ها پنجره‌های اتاق‌ یا آفیس‌شون شکسته روی سرشون. We are all fine just some window glasses were broken پس آلیس چی؟ تا یادم بیاد که رفته تعطیلات نزدیکه روانی بشم.


یکشنبه، آذر ۲۶، ۱۳۹۱

The Brutal Game

"Great Carthage drove three wars. After the first one it was still powerful. After the second one it was still inhabitable. After the third one it was not possible to find it."

Bertold Brecht

جمعه، آذر ۲۴، ۱۳۹۱

کابل-کیگالی

از یک شب تابستانی سه سال پیش توی خانه‌ی ژرالدین شروع شد. داشتیم در مورد گذشته‌مان حرف می‌زدیم که نمی‌دانم کی اسم رواندا را آورد. سه دقیقه بعدش ژرالدین داشت گریه می‌کرد و ما سه نفرساکت نگاه‌ش می‌کردیم. من یکی که اصولن هیچ چیزی در مورد رواندا نمی‌دانستم. آن‌ سال کشتار رواندا تلویزون ایران داشت جنگ بوسنی و کشتار سربرنیتسا را پوشش می‌داد و من  فقط اسم رواندا را شنیده بودم. بعد ا زچند دقیقه چای به دست اشک‌های‌ش را پاک کرد و گفت من بعد از کشتار رواندا برای همیشه امیدم را به  جهان از دست دادم و برای همیشه از فرانسه متنفر شده‌ام. نمی‌دانستم ژرالدین دارد دقیقن در مورد چه حرف می‌زند، اما با این‌همه این نادانی آن شب باعث نشد که در مورد رواندا چیزی بخوانم. به‌تر است بگویم باید از تابستان سه سال پیش شروع می‌شد، اما نشد.

تا این‌که تابستان امسال توی یک میهمانی در یکی از باغ-خانه‌های کابل، آلیس با عصبانیت در مورد کاری که سازمان ملل توی رواندا کرد با من حرف زد. انگار که من مدیرکل سازمان یا نماینده‌ي سازمان در کیگالی بوده باشم. پایتخت رواندا را آن شب یاد گرفتم که کیگالی است. عصبانیت‌ آلیس و بعد بغض‌ش باعث شد که فردای‌ش که روز تعطیل بود بنشینم و  فیلم مستند ارواح رواندا را ببینم. بعدش Emergency Sex را خواندم بدون این‌که بدانم در مورد رواندا هم هست، از کتاب‌های لیست‌ "باید بخوانم"م بود.  بعد از کتاب از همه‌ی دنیا عصبانی بودم، تازه حرف آن شب ژرالدین را می‌فهمیدم که یعنی چی آدم امیدش را به جهان از دست بدهد. کتاب بعدی‌م   I'm not leaving  بود، چون عادت دارم به موضوعی کتاب خواندن. خاطرات تنها امریکایی که  بعد از شروع کشتار توی رواندا باقی ماند.
 By then I was devastated
 و بعد کابوس‌ها شروع شد. من اصولن خواب خیلی کم می‌بینم، چه برسد به کابوس، اما از بعد از فیلم مستند و مخصوصن کتاب‌ها، شب‌ها کابوس جنگ داشتم. کابوس آدم‌هایی که با ساطور به‌مان حمله کرده‌اند. توی خوابم ماشین‌مان در خیابان‌های کابل به سختی از میان جسدها و گاهی از روی‌شان رد می‌شدند. توی خواب‌‌اهایم طالبان به جای بمب ساطور و تبر دارند.  اصلن نگهبان‌های خانه به جای AK47 ساطور و داس دارند. با نیکیتا حرف زدم، بهم گفت خوشحال‌ است که بالاخره برخوردم با زندگی در افغانستان مثل برخورد یک آدم معمولی است، که بترسد، که نگران باشد و کابوس ببیند. گفتم نه ربطی به افغانستان ندارد، مال روانداست. اما قبول نکرد، گفت ماهها ترس‌ت را پس زده‌ای حالا داری طبیعی می‌شوی. نیکیتا نمی‌داند زندگی اینجا مستقیمن با جنگ درگیر نیست، اما من خودم می‌دانم که ربطی به افغانستان ندارد. صرفن حالا اگر مثل هفته‌ی پیش توی کوچه‌ی کناری بمب منفجر شود بر عکس قبل می‌ترسم، تپش قلب می‌گیرم؛ چون رواندا را یادم می‌آید. توی این چند ماه نه فقط کتاب و فیلم،  که صدها مقاله هم از ویکی‌پیدیا و روزنامه‌ها و مجله‌ها در مورد رواندا خوانده‌ام. کتاب بعدی We wish to inform you  بود. وقتی تمامش کردم تصمیم گرفتم دیگر هیچ‌وقت نه در مورد رواندا بشنوم و نه ببینم و نه بخوانم.

تا این‌که دو هفته قبل در میهمانی Zwarte Piet کریستین کتاب Shake Hands with the Devil را هدیه گرفتم. هرکس با یکی دوتا هدیه آمده بود میهمانی و هدیه‌ها طی یک بازی پیچیده و هیجان انگیزچند ساعته و با تاس انداختن تقسیم شدند. از بیش‌تر از سی هدیه فقط یکی کتاب بود و از آن همه آدم، کتاب به من رسید. قلبم ایستاد وقتی کاغذ کادو را باز کردم. چرا این کتاب؟ این همه کابوس کشتار بس‌م نبود؟ انگار که داشتم تاوان نادانی طولانی مدت‌م در مورد رواندا را می‌دادم. کتاب را در شرایطی خواندم که بعضی وقت‌ها هل‌ش می‌دادم زیر تخت و فکر می‌کردم باید قبل از این‌که دیوانه شوم کنارش بگذارم.

یک هفته رفتم آلمان. از افغانستان و رواندا دور بودم و کابوس‌ها هم نبود. توی راه برگشت، از استانبول تا کابل خوابم نمی‌برد. صندلی‌های هواپیمای ترکیش ایر توی اروپا خوب است. اما از استانبول تا کابل صندلی‌های‌شان مثل صندلی‌های مینی‌بوس است، پای‌ت هم به سختی جا می‌شود. کتابی که حالا دارم می‌خوانم خاطرات سفر پیاده‌ی روری ستوارت از هرات تا کابل است. The places in between یک ساعت کتاب خواندم اما دیگر حوصله نداشتم. نثر کتاب را دوست ندارم، خیلی خام است. اما خوب مثل همه‌ی سفرنامه‌ها جذابیت ذاتی‌ش را دارد مستقل از این‌که چه کسی و چه طور نوشته باشدش. آخرش رفتم سراغ فیلم‌هایی که روی کیندل داشتم. دو سال پیش مهدی حدود سی‌تا فیلم بهم داده بود که حالا همه‌شان را دیده بودم به جز یکی. هتل رواندا. این اواخر عنوان فیلم را ندیده بودم. قبلن هم فیلم را نگاه نکرده بودم چون تصورم از فیلمی به اسم هتل رواندا این بود که موضوعش تجارت اسلحه توی افریقای سیاه است، پر از فرمانده‌های سیاه‌پوستی که زنجیر طلا گردن‌شان می‌اندازند و ساعت‌های قطور طلا دارند و یک تفنگ طلا پشت سرشان کنار پوست شیر به دیوار آویزان است. اما حالا برای من اسم رواندا معنی دیگری جز "آفریقای سیاه" هم دارد. با دودلی کلیک کردم تا فیلم را نگاه کنم. فیلم در مورد کشتار رواندا بود.  تمام که شد سرگیجه و حالت تهوع داشتم. از دو ساعت فیلم دست کم نیم  ساعت‌ش را هم آرام اشک ریختم. بعد از این همه مقاله و فیلم مستند هنوز باورم نمی‌شود همه‌ی اینها توی این دنیای مدرن اتفاق افتاده. سال نود و چهار خیلی دور نیست. من خیلی خوب یادم است از تلویزیون جنگ بوسنی می‌دیدم و نمی‌دانستم دقیقن دارد چه اتفاقی می‌افتد اما خیالم راحت بود که یک چیزی به اسم سازمان ملل وجود دارد و آن کلاه آبی‌ها و ناتو همه را نجات می‌دهند و صلح را باز می‌گردانند. همین هم بود که اصلن کشتار سربرنیتسا را یادم نیست. یک جنگ تقریبن برابر در بالکان یادم است.

شاید تکان‌دهنده ترین فیلم غیر مستندی بود که دیده‌ام. فقط خود فیلم نبود، خیلی بیشتر از چیزی که توی فیلم نشان داده می‌شد می‌دیدم. چون توی چند ماه گذشته خیلی زیاد در مورد رواندا خوانده و دیده بودم، یک اشاره کوچک در فیلم به یک تاریخ، یک منطقه یا یک آدم کافی بود که من کل جریان را از بقیه چیزهایی که خوانده بودم یادم بیایید. مثلن وقتی هوتوها کلاه‌های آبی نیروهای حافظ صلح را جلوی هتل پرت کردند، من می‌دانستم ده نفر بلژیکی را کشته‌اند و ژنرال دلر همان روز چند ساعت بعد وقتی می‌رود دیدار  سران هوتو سر راه خبردار می‌شود از این که نیروهای‌ش را کشته‌اند، اما زبان‌ش را گاز می‌گیرد و میتینگ صلح‌ش را برگزار می‌کنند. وقتی آن خانم کارمند صلیب سرخ با ماشین بچه‌های توتسی یک یتیم خانه را می‌آورد هتل، قیافه‌ی رییس‌ش را تصور می‌کردم که بهش گفته بود این کار را کند و حرف‌های رییس صلیب سرخ را یادم می‌آمد توی مصاحبه‌های خبری با بی‌بی‌سی و سی ان‌ان  و این‌که صلیب سرخ تنها سازمان بین‌المللی بود که باقی‌ مانده بود آن‌جا و کار می‌کرد. منظورم این است که فیلم شاید اثرش روی من ده برابر یک مخاطب معمول این فیلم باشد، چون دقیقن همین روایت را از زبان ده راوی دیگر شنیده‌ام و حالا توی ذهن‌م همه‌ی تکه‌های باقی مانده‌ی پازل می‌رفتند سرجای‌شان. تصویر کامل شده بود.

تصویر کامل شده بود، دیگر نمی‌توانم از کابوس فرار کنم مگر این‌که بروم آن‌جا و با چشم خودمم ببینم که زندگی ادامه دارد. باید ببینم که آن‌هایی که از کشتار را دیده‌اند و جان سالم به در برده‌اند دارند زندگی طبیعی‌شان را ادامه می‌دهند، می‌خندند، می‌رقصند، آواز می‌خوانند. اگر این‌ها را با چشم خودم ببینم آن وقت می‌دانم که نباید کاسه‌ی داغ‌تر از آش شوم و برای چیزی که بر من اتفاق نیافتاده کابوس ببینم. برای من کشتار رواندا ترسناک‌ترین رفتار مستند شده‌ی تاریخ بشر است. روی زمین نشسته‌ایم و منتظریم تا در هواپیما باز شود. با نفرت به هواپیماهای خارجی فرودگاه کابل نگاه  می‌کنم. مثل روز برای‌م روشن است که اگر روزی طالبان دوباره این کشور را گرفته‌ند، همین هواپیماها خارجی‌ها را جمع می‌کنند و می‌روند و می‌گذارند طالبان رییس جمهور را که در کمپ سازمان ملل پناهنده شده، به یک ماشین سازمان ببندند و توی خیابان‌ها بکشند و بعد هم از یک چراغ راهنمایی وسط کابل آویزان‌ش کنند. می‌دانم این اتفاق‌ها خواهد افتاد چون هیچ مدرکی ندارم که ثابت کند از سالهای نود تا حالا چیزی در مورد سیاست‌های پست استعماری‌شان عوض شده باشد.

پنجشنبه، آذر ۲۳، ۱۳۹۱

فریدا

توی فرودگاه دوسلدورف نشسته‌ام. منتظر. پروازم را یک روز عقب انداختم. برگزار کننده‌های کنفرانس قانعم کردند که واقعن چه فرقی می‌ کند که به جای پنج‌شنبه صبح، جمعه صبح برسم کابل؟ هیچی. جز این‌که این‌جا دست‌کم می‌توانم با خیال راحت دوش بگیرم بدون این‌که بترسم  مثل خانه‌مان در کابل هر ده ثانیه‌ای یک‌بار دمای آب چهل درجه دوش برسد به صفر درجه. بعد از زیر دوش صفر درجه خودم را می‌کشم کنار و در هوای منهای صفر حمام منتظر بمانم تا ده-بیست ثانیه بعد آب دوباره گرم شود. یک روز بیش‌تر ماندم و با رییس‌م نشستیم کارها را تمام کردیم که تعطیلات‌ سال نو میلادی کوفت‌مان نشود. 

دارم بلاگ می‌خوانم. پست آخر فریدا می‌بردم به تاجیسکتان نوروز سال هشتاد و پنج. من فریدا را توی آسمان پیدا کردم، نه تنها به معنای فیزیکی، بلکه سمبلیک‌ش. دلم تنگ می‌شود دوباره. سال هشتاد و پنج از تاجیکستان با این تصمیم رفتم فرانسه که خیلی زود برگردم و آن‌جا زندگی کنم. هنوز برنگشته‌‌ام، اما یکی از دلایلی که افغانستان را این همه دوست دارم نزدیکی‌ش فیزیکی و فرهنگی‌ش به تاجیکستان است، نزدیکی فیزیکی‌ش به آن ساختمان‌های دوازده طبقه‌ی بدون آسانسور خیابان رودکی دوشنبه. بعضی وقت‌ها فکر می‌کنم اگر بروم دوشنبه و جای خالی فریدا و اریک و ژان و مینو و نیتان و پیپا نگذارد بمانم چی؟

بزرگ که بشم

این آدمه چقدر خوب می‌نویسه لعنتی. غبطه می‌خورم بهش. حالا آدمی مثل آیدای پیاده رو این‌‌طوری برای خودم توجیه می‌کنم که احتمالن بزرگ‌تر و با تجربه‌تره از من‌ه. از قدیم این سن و تجربه توجیه مناسبی بوده برام وقتی کم می‌‌آوردم تا مثلن امید  رو از خودم نگیرم. مثلن اگر می‌بینم جی‌اف‌کندی سخنرانی‌هاش بی‌نظیره، فکر می‌کنم دلیل‌ش اینه که اون چهل و پنج سالش بوده و من هم به اون سن که برسم  و بزرگ که بشم می‌تونم اون‌طوری بنویسم و سخنرانی کنم. حتی اگر طرف یک‌سال از من بزرگ‌تر باشه و مثلن به‌ترین نویسنده‌ی زنده‌ی دنیا باشه فکر می‌کنم من هنوز یه سال وقت دارم. از لحاظ ناامید نشدن و انرژی برای ادامه‌ی زندگی. اما این جوون‌ترها چی‌؟ یا مثلن‌ آلیس که صب تا شب جلوی چشمم‌ه.

چهارشنبه، آذر ۱۵، ۱۳۹۱

نق

 سفرنامه‌ی یک روزه را نوشته‌ بودم و امروز می‌خواستم ازش هیجان‌زدایی- همان پز زدایی- کنم و پست‌ش کنم این‌جا. وقت نکردم. از صبح می‌بایست یک تفاهم‌نامه‌ی دو میلیون دلاری را که باید با ایتالیا امضا کنیم با انواع و اقسام قوانین سازمان  و کامنت‌های که مشاور حقوقی وزارت امور خارجه‌شان داده بود، چک می‌کردم. بعد هم بی اغراق یک و نیم ساعت طول کشید تا پنج صفحه تفاهم‌نامه را در دو نسخه پرینت بگیرم و بفرستم برای سفیر که امضا کند. خودم یک پرینتر رنگی دارم و یک  سیاه و سفید، از دیروز جفت‌شان کار نمی‌کند. کامپیوترم به سه تا پرینتر شبکه وصل است که همه شان کم‌رنگ پرینت می‌گرفتند. کارتریج‌ها را با کارتریج‌های نو عوض کردم. بدون استثنا هر سه تا کارتریج نو لک می‌انداختند روی کاغذ، با سه تای دیگر عوض کردم دوباره همان. حتمن در پاکستان تولید شده‌اند. تفاهم‌نامه را به مدیر بخش آموزش ایمیل کردم و خواهش کردم که برای‌م پرینت‌ش بگیرد.  توی پاریس این من نبودم که تفاهم نامه‌ را باید بازخوانی و تصحیح می‌کردم. اصلن یک واحد چهل نفری داشتیم برای این‌کار. چهارتا مشاور حقوقی عالی‌رتبه تفاهم نامه‌های بیست هزار دلاری را چهار بار بازخوانی‌ می‌کردند، بعد هم منشی‌های‌شان که هیچ کاری جز پرینت گرفتن نداشتند آن را با بهترین پرینترهای دنیا در یک دقیقه پرینت می‌گیرند. دارم روانی می‌شوم از این‌که هیچ چیزی این‌جا کار نمی‌کند. نه تنها سیستم و آدم‌ها و ترافیک که حتی پرینت‌ترها و اسکنرها هم. همه‌ش تقصیر پاکستان است. جنگ، طالبان، پرینترها، تخم‌مرغ‌های تاریخ مصرف گذشته، گرد و خاک. همه چیز.