یکشنبه، اردیبهشت ۲۲، ۱۳۸۷

?Why Boycott Israel

خوب می‌دانم که این‌جا آمده بودم که از کتاب‌ها بنویسم و ترجمه‌ها را بگذارم. اما بحثی که در وبلاگ بهمن پیش آمد، باعث شد که به فایل‌های این چند ساله‌ام در مورد اسراییل- چه آن‌ها که به مناسبتی نوشته‌ بودم و چه آن‌ها که برای دل خودم- دوباره نگاه کنم و به غبطه بخورم به آن‌هایی که آهسته و پیوسته در حال گام برداشتن اند . علیه " این اتفاق عجیب و غریب و غیر عادی جهانی که شصت سال است ادامه دارد ". قدم‌های من هیچ وقت پیوسته نبوده.

تصور کنید یکهو کشوری را(حالا اگر شده اول ذره ذره زمین بخرند درش...) را بگیرند بگویند " اینجا چند هزار سال پیش مال ما بوده . حالا می‌خواهیم‌اش." این با کجای منطق پراگماتیستی دنیای امروز جور در میاید؟ که تورات و تلمود را بگردانند، بگذارند جلویت و بگویند" ببین راست می گوییم اینجا مال ما بوده ، خود خدا گفته." از کی در این دنیای کاپیتالیستی حرف خدا از کاغذ و سند مهم‌تر شده ؟ کاش ما هم قرآن را برداریم نشان‌شان دهیم که اینجا مال ماست، ببینید قبله اول! با این منطق‌شان قبول باید بکنند دیگر. فقط تصور کنید اگر فردا ایران به جزایر سه گانه که سند و مدرک واقعی دارد برای گفتن این که "مال ماست" حمله کند و برود اشغالش کند- که مگر چند نفر درش زندگی می کند- چه اتفاقی در دنیا می افتد؟

بایکوت اسراییل ، تا هر قدری که دست‌مان می‌آید یعنی که نشویم مثل همان‌هایی که در دوره‌ی جنگ ایران و عراق دست روی دست گذاشتند که صدام سرمان بمب شیمیایی بریزد(لینک از بهمن – هیچ دیده‌اید از نزدیک شیمیایی‌های جنگ را، زندگی‌شان را می‌دانید چطور می‌گذرد؟ یک روز سر بزنید به بنیاد جانبازان ، حوالی چهارراه فاطمی-امیرآباد یا به پزشکی قانونی بنیاد جانبازان تا ببینید)که یک روزی که تمام شد، بچه‌های شش ساله غزه نشوند بیست و شش ساله و مثل ما دل‌شان بسوزد برای کودکی‌شان و نگویند چرا هیچ کسی هیچ کاری نکرد.

این روزها در پاریس فستیوال- بی اینکه اسم‌اش را گذاشته باشند فستیوال- فرهنگی همه جانبه‌ای به راه است، برای چهلمین سالگرد می 68 و من منتظر 14 می هستم ببینم این دنیای سر تا پا روشن‌فکری پاریس می‌خواهد چطور از شصتمین سالگرد اشغال فلسطین حرف بزند.

شخصاً می‌دانم خیلی چیزها یاد می‌گیرم از چیزی که کورش علیانی و بهمن- که رابرت فیسک را هم دوست می‌دارد- در این مورد بنویسند.

مرتبط : یک ، دو